1. Het komt steeds op precies dezelfde plek terug, en dat is geen toeval

Elke keer weer: dezelfde plek in mijn scheen, ergens rond de derde kilometer. Eerst een zeurend gevoel, later in de run harder. Ik dacht dat ik gewoon pech had, of dat ik mezelf te hard pushte.

Maar pijn die steeds op precies dezelfde plek terugkomt, is geen pech. Het betekent dat die ene plek bij elke run weer dezelfde klappen krijgt. En tussen twee runs verandert daar niks aan.

2. 's Avonds kloppen je kuiten nog na

Niet tijdens het lopen, maar 's avonds op de bank. Mijn kuiten bleven kloppen en voelden zwaar en moe aan, uren nadat ik allang gedoucht had.

Ik dacht: gewoon spierpijn. Maar het was een teken dat mijn benen nog niet hersteld waren. Kuiten die moe blijven, daar begint scheenbeenpijn een maand later.

3. Rust haalt de pijn weg, maar niet waar hij vandaan komt

Elke keer dat het opspeelde, deed ik wat iedereen zegt: rust. Een week niet lopen, soms twee. Coldpack erop. En het werkte ook, de pijn zakte weg.

Tot ik weer begon. Na al die weken rust liep ik dezelfde rondjes, op dezelfde manier, en mijn onderbeen kreeg precies dezelfde belasting te verwerken. De rust had de pijn weggehaald, maar aan de plek die de klappen opvangt was niks veranderd. Dus kwam hij terug.

4. Fysio, tape en nieuwe schoenen losten het symptoom op, niet de plek

Fysio. Magnesium en een foam roller. Speciale inlegzolen en een nieuw paar hardloopschoenen met meer demping. Tape om mijn scheen. Elke keer leek het even beter, en elke keer zat precies dezelfde pijn er na een paar runs weer. De tape? Die rolde na 5 km alweer los.

Toen ik alles optelde, schrok ik. Alleen dit jaar al was ik ruim 350 euro kwijt. Aan fysio, schoenen en een gemist startbewijs. En het rare was: al dat geld ging naar alles, behalve naar de plek die de klappen krijgt. Rond mijn kuit en scheen droeg ik nog steeds dezelfde dunne sok.

5. Je kuit en scheen kregen nooit gerichte steun

Compressiesokken? Dat was toch iets voor oma in het vliegtuig. En als ze al voor sport waren, dan voor ná de training.

Tot een hardloopmaatje zei dat zij ze juist tíjdens de run droeg. Ik zocht uit waarom. Je kuit werkt als een pomp. Bij elke stap duwt hij bloed uit je onderbeen weer omhoog. Gaat dat moeizaam, dan worden je benen zwaar. Een compressiesok geeft stevige druk rond je kuit en scheen (23 tot 32 mmHg). Precies op de plek die de klappen krijgt. Zo blijft het bloed stromen.

Met de Performance Pro van Core-Balance voelde mijn onderbeen steviger tijdens de run. Na een week of zes protesteerde mijn scheen niet meer. Sindsdien trek ik ze voor elke run aan.